จุดไวยากรณ์ 22 · GER A1 (Goethe-Zertifikat A1 / Start Deutsch 1)
Personalpronomenสรรพนามบุรุษ
สรรพนามบุรุษ (ich, du, er/sie/es, wir, ihr, sie/Sie) ทำหน้าที่เป็นประธานและวางไว้หน้ากริยาที่ผันแล้ว
Präsens — regelmäßige Verbenปัจจุบันกาล: กริยาปกติ
กริยาปกติเติมคำลงท้าย -e/-st/-t/-en/-t/-en ตามประธาน ich/du/er-sie-es/wir/ihr/sie-Sie
Präsens — unregelmäßige Verbenปัจจุบันกาล: กริยาไม่ปกติ
คำกริยาบางคำ (sein, haben และกริยาที่เปลี่ยนสระเช่น fahren, sehen, nehmen) ผันคำกริยาอย่างไม่สม่ำเสมอในรูปแบบ du/er-sie-es
W-Fragenคำถามที่ขึ้นต้นด้วยคำแสดงคำถาม
คำถามที่ใช้คำแสดงคำถาม เริ่มต้นด้วย คำแสดงคำถาม (wer, was, wo, wann, wie...) ตามด้วย กริยาที่ผันแล้ว ตามด้วย ประธาน
Ja/Nein-Fragen und Satzstellungคำถามใช่/ไม่ใช่และลำดับคำ
คำถามใช่/ไม่ใช่เริ่มต้นโดยตรงกับ กริยาที่ผันแล้ว โดยไม่มี คำแสดงคำถาม
Bestimmter Artikel im Nominativคำนำหน้านามชี้เฉพาะ: ประธานการก
คำนามภาษาเยอรมันมี 3 เพศ (der/die/das) และ คำนำหน้านามชี้เฉพาะ จะเปลี่ยนไปตามเพศใน ประธานการก (Nominativ)
Unbestimmter Artikel und Negation mit 'kein'คำนำหน้านามไม่ชี้เฉพาะและการปฏิเสธด้วย kein
'ein/eine' แนะนำคำนามไม่แน่นอน; 'kein/keine' ปฏิเสธคำนามที่ต้องใช้ คำนำหน้านามไม่ชี้เฉพาะ หรือไม่มีบทความ
Akkusativกรรมตรง: คำนำหน้านามและสรรพนาม
กรรมตรง (Akkusativ) มักใช้สำหรับวัตถุทางตรง ในบรรดาบทความที่แน่นอน มีเพียงรูปแบบเพศชายเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลง (der → den); สรรพนามบุรุษ มีแบบฟอร์ม กรรมตรง (Akkusativ) ของตัวเอง (ich → mich, du → dich, er → ihn)
Possessivartikelคำกำหนดแสดงความเป็นเจ้าของ
คำกำหนดความเป็นเจ้าของ (mein, dein, sein, ihr, unser, euer, ihr/Ihr) ใช้ คำลงท้าย เช่น 'ein' โดยจับคู่เพศ/การก ของคำนามต่อไปนี้
Plural der Nomenพหูพจน์ของคำนาม
คำนามภาษาเยอรมันประกอบขึ้นเป็น พหูพจน์ ในรูปแบบต่างๆ หลายวิธี (-e, -er, -(e)n, -s หรือไม่เปลี่ยนแปลง) ซึ่งจะต้องจดจำด้วยคำศัพท์
Modalverbenกริยาช่วยแสดงทัศนภาวะ
กริยาช่วยแสดงทัศนภาวะ (können, müssen, wollen, möchten, dürfen, sollen) ผันอย่างไม่สม่ำเสมอและดัน กริยาหลัก ไปที่ท้ายประโยคใน รูปกริยาไม่ผัน (Infinitiv)
Imperativรูปคำสั่ง
รูปคำสั่ง ใช้สำหรับคำขอ/คำแนะนำ และมี 3 รูปแบบ ขึ้นอยู่กับผู้รับ: du, ihr, Sie
Trennbare Verbenกริยาแยกคำหน้า
คำกริยาแยกคำจะมีคำนำหน้าที่แยกออกและย้ายไปที่ท้ายประโยคเมื่อ ที่ผันแล้ว อยู่ในปัจจุบัน/อดีตกาล (Präteritum)
Perfekt mit 'haben'Perfekt ที่ใช้ haben
กริยาส่วนใหญ่สร้าง ปัจจุบันกาลสมบูรณ์ (Perfekt) โดยมี 'haben' (ที่ผันแล้ว) + กริยารูป Partizip I (Partizip II) ที่ท้ายประโยค
Perfekt mit 'sein'Perfekt ที่ใช้ sein: กริยาแสดงการเคลื่อนที่
กริยาแสดงการเคลื่อนไหวหรือการเปลี่ยนแปลงสถานะ (gehen, fahren, kommen, werden, sein...) สร้าง ปัจจุบันกาลสมบูรณ์ (Perfekt) ด้วย 'sein' แทนที่จะเป็น 'haben'
Negation: 'nicht' und 'kein'การปฏิเสธด้วย nicht และ kein
'kein' ปฏิเสธคำนามที่ต้องใช้ ein/eine หรือไม่มีบทความ; 'nicht' ปฏิเสธคำกริยา คำคุณศัพท์ คำวิเศษณ์ หรือคำนามด้วย คำนำหน้านามชี้เฉพาะ/ตัวกำหนดความเป็นเจ้าของ
Präpositionen mit Akkusativบุพบทที่ใช้กับ Akkusativ
คำบุพบท für, durch, ohne, um, gegen มักจะตามด้วยคำนาม/สรรพนามใน กรรมตรง (Akkusativ) การก
Präpositionen mit Dativบุพบทที่ใช้กับ Dativ
คำบุพบท mit, nach, bei, seit, von, zu, aus มักจะตามด้วยคำนาม/สรรพนามใน กรรมรอง (Dativ) การก
Wechselpräpositionen — Einführungบุพบทสองทิศทาง: การบอกตำแหน่ง
คำบุพบท 9 คำ (in, an, auf, über, unter, vor, Hinter, neben, zwischen) ใช้ กรรมรอง (Dativ) เมื่อตอบ 'wo?' (สถานที่) ที่ A1 มุ่งเน้นไปที่การใช้สถานที่เท่านั้น
Uhrzeit und Zeitangabenการบอกเวลาและสำนวนเกี่ยวกับเวลา
ถาม/บอกเวลาด้วย 'Wie spät ist es? / Es ist...'; พูด 'ที่' โดยใช้ 'um' + เวลา, 'am' + วัน/ส่วนของวัน, 'im' + เดือน
'es gibt' + Akkusatives gibt กับ Akkusativ
'es gibt' (มี/มี) จะต้องตามหลังด้วย กรรมตรง (Akkusativ) ซึ่งใช้สำหรับทั้ง เอกพจน์ และ พหูพจน์ โดยที่ ประธาน จะคงที่เป็น 'es' เสมอ
Vergleich mit 'gern' (gern — lieber — am liebsten)การเปรียบเทียบ gern
'gern' (like/gladly) เป็นคำวิเศษณ์ที่ใช้กับคำกริยาเพื่อแสดงความชอบบางอย่าง ขั้นกว่า คือ 'lieber', ขั้นสูงสุด คือ 'am liebsten'